Katalog > Gry

Klasyczną grę fabularną można porównać do teatru improwizacji, w którym osoba prowadząca (w wielu sytuacjach zwana Mistrzem Gry) odgrywa rolę autora scenariusza, reżysera, narratora i w ogromnej liczbie przypadków aktora ról postaci drugoplanowych - gracze natomiast są aktorami pierwszoplanowymi, jednakże nieznającymi scenariusza i zmuszonymi improwizować i reagować na sytuacje, jakie stawia przed nimi Mistrz Gry. Cała rozgrywka toczy się niemal wyłącznie w oparciu o słowne opisy, w pewnych sytuacjach wspomagane muzyką albo taktyczną planszą - Mistrz Gry opisuje graczom ich otoczenie i akcje wykonywane przez bohaterów niezależnych, gracze natomiast opisują czynności wykonywane przez ich postaci. Do zadań Mistrza Gry należy także (w wielu sytuacjach wspomagana ustalonymi regułami) decyzja, które akcje podejmowane poprzez graczy osiągną zamierzone efekty, a które nie. Odcinek dozwolonej identyfikacji między graczami a odgrywanymi przez nich postaciami - wypowiadanie się w pierwszej osobie, wykorzystanie rekwizytów, kontakt fizyczny z pozostałymi graczami - jest kwestią umowną i zależy wyłącznie od stopnia immersji (zanurzenia) graczy w opisywany świat gry.

Wyewoluowała ona ze strategicznej gry wojennej Chainmail, bazującej na planszach podzielonych na sześciokątne pola (powszechnie nazywane hexami). Trzecia edycja opiera się na mechanice d20 i umożliwia na grę w różnorodnych światach fantasy. Gra była pierwotnie wydawana przez Tactical Studies Rules (TSR, w przyszłości TSR Hobbies), wydawnictwo specjalizujące się w grach wojennych. W latach 90. firma straciła płynność finansową i została wykupiona poprzez spółkę Wizards of the Coast (WotC), która tym samym zakupiła prawa do marki Dungeons and Dragons. WotC najpierw wydało ponowione wersje podręczników priorytetowych drugiej edycji Advanced Dungeons and Dragons, wiele indywidualnych dodatków, ażeby na przełomie wieków wydać już własną trzecią przeróbkę gry (przy czym warto zauważyć, że nazwa brzmi Dungeons and Dragons 3rd Edition, podczas gdy ewolucja szła w następującym toku: Dungeons and Dragons → Advanced Dungeons and Dragons → Advanced Dungeons and Dragons 2nd Edition; nie ma tu więc logicznej kontynuacji, bowiem nigdy nie było drugiej edycji Dungeons and Dragons jako takiego. 6 czerwca 2008 nastąpiła premiera najnowszej wersji gry Dungeons and Dragons 4th Edition. Najnowsza wersja gry wydana w Polsce to Edycja 3.pięć, przygotowane przez Wydawnictwo ISA. Podstawowa wersja gry pozwala na wcielenie się w fikcyjną postać - może to być człowiek, lub przedstawiciel jednej z fantastycznych ras: (elf, półelf, krasnolud, niziołek, gnom, półork). Postać może rozwijać jedną z dostępnych klas postaci (profesji). Dostępne klasy to: wojownik, barbarzyńca, paladyn, mnich, czarodziej, zaklinacz, kapłan, druid, bard, łotrzyk czy tropiciel. Kolejne dodatki wprowadzają dodatkowe sposobności wyboru. Najpopularniejsze światy (albo z angielskiego settingi) w których ma możliwość toczyć się rozgrywka to Zapomniane Krainy (Forgotten Realms), Greyhawk (główny świat Edycji 3.0 i 3.pięć), Planescape, Smocza Lanca (Dragonlance), Dark Sun, Spelljammer, czy najnowszy, pochodzący od WotC Eberron. Trzecia edycja i mechanika d20 przyniosły równie wiele światów, w większości wypadków konwertowanych z innych gier - tak fabularnych jak Gasnące Słońca, Rokugan (świat gry Legenda 5 Kręgów) czy Deadlands jak i komputerowych np. Diablo II, Warcraft i Everquest. Wydanie trzeciej edycji D&D miało także niemały wpływ na cały świat gier fabularnych, bowiem mechanikę d20 o którą gra jest oparta, udostępnionej na Licencji Otwartej Gry (Open Gaming License), dzięki której inni wydawcy mogą wydawać prywatne dodatki zgodne z systemem bez konieczności występowania każdorazowo o licencję. Chcąc skorzystać z dużej popularności trzeciej edycji D&D, wydawcy innych gier fabularnych skonwertowali indywidualne gry na mechanikę d20, żeby utworzyć równoległą do opartych na osobistej mechanice prywatnych gier linię d20. Wizards of the Coast wyłożyło również pewną sumę gotówki, ażeby licencjonować jedne z bardziej kasowych tytułów (Gwiezdne Wojny oraz Zew Cthulhu), a następnie wydać pod sztandarem d20. Czwarta edycja korzysta z ograniczonej pozwoleń GSL nie umożliwiającej na wydawanie nowych systemów.

Klasyczną grę fabularną można porównać do teatru improwizacji, w którym osoba prowadząca (w bardzo wielu sytuacjach zwana Mistrzem Gry) odgrywa rolę autora scenariusza, reżysera, narratora i w bardzo wielu przypadkach aktora ról postaci drugoplanowych - gracze natomiast są aktorami pierwszoplanowymi, jednakże nieznającymi scenariusza i zmuszonymi improwizować i reagować na sytuacje, jakie stawia przed nimi Mistrz Gry. Cała rozgrywka toczy się niemalże wyłącznie w oparciu o słowne opisy, czasem wspomagane muzyką albo taktyczną planszą - Mistrz Gry opisuje graczom ich otoczenie i akcje wykonywane przez bohaterów niezależnych, gracze natomiast opisują czynności wykonywane przez ich postaci. Do procedur Mistrza Gry należy też (często wspomagana ustalonymi regułami) decyzja, które akcje podejmowane poprzez graczy osiągną zamierzone efekty, a które nie. Stopień dozwolonej identyfikacji między graczami a odgrywanymi przez nich postaciami - wypowiadanie się w pierwszej osobie, wykorzystanie rekwizytów, kontakt fizyczny z pozostałymi graczami - jest kwestią umowną i zależy wyłącznie od stopnia immersji (zanurzenia) graczy w opisywany świat gry.

Gra komputerowa - gra kontrolowana za pomocą komputera, w której gracze wpływają na obiekty widoczne na ekranie w celach rozrywkowych. Gra wideo to zasadniczo ta sama forma rozrywki, lecz odnosi się nie tylko do gier uruchamianych na komputerach osobistych, ale również na konsolach czy automatach zręcznościowych. Termin "gra komputerowa" zawiera w sobie także znaczenie gry, wyświetlającej jedynie treść (poprzez co teoretycznie ma możliwość być rozpoczęta dosłownie na dalekopisie) albo korzystając z innych metod, jak przykładowo dźwięku czy wibracji, jako głównego środka przekazu. Częściej w grach komputerowych określony jest cel i zasady gry, lecz w przypadku bardziej otwartych gier wolno decydować o tym, co robić w granicach danego wirtualnego świata.Formalnie gry komputerowe i wideo nazywa się też rozrywka interaktywną. Ażeby uniknąć wieloznaczności ten rodzaj gier będzie nazywany w tym artykule "grami komputerowymi i wideo", ponieważ artykuł opisuje cechy obydwóch typów gier.

Włatcy móch to w ostatnim czasie bardzo popularny serial komediowy. Całość oparta jest na zasadach, które rządzą zwykłą kreskówką. Włatcy móch to opowieść o perypetiach dość oryginalnych, specyficznych uczniów. Kreska nie jest subtelna, niemniej jednak wyrazista, ostro zaznacza krawędzie rysunków. Największym walorem Włatcy móch nie jest jest jednak wykonanie czyli strona formalna kreskówki, niemniej jednak przede wszystkim humor. Specyficzne dowcipy, słowne gry językowe, niemniej jednak również humor sytuacyjny są niesłychanie ciekawym elementem serialu, który przyciąga przed ekrany nie tylko dzieci, niemniej jednak także młodzież i osoby dorosłe. Włatcy móch to na dzień dzisiejszy nie tylko serial czy kreskówka, która zdobywa ogromną rzeszę wielbicieli, niemniej jednak też niewątpliwe zjawisko społeczne. Ukazują się gadżety z Włatcy móch, wśród których możemy odnaleźć breloczki, kubeczki, smycze i inne drobiazgi. Dostępne są również specjalne tapety, dzwonki i gry z Włatcy móch, które można pobrać na swój telefon komórkowy. Sposobności jest co niemiara, co dowodzi tylko ogromnej popularności Włatcy móch.

Program komputerowy „snikers” stanowi bardzo ważny krok, jeżeli już chodzi o proces technologiczny. Marzenia o sztucznej inteligencji, którą kiedyś przepowiadali pisarze science fiction i reżyserzy popularnych filmów, nagle stają się rzeczywistością. Program komputerowy „snikers” to rodzaj sztucznej inteligencji. Gdy zainstalujemy go na swoim komputerze, albo odnajdziemy w sieci, możemy z nim porozmawiać. Na 100% wiemy, że to komputer, a nie człowiek, ale czasami lepiej zwierzyć się komuś całkiem obcemu. Program komputerowy „snikers” jest perfekcyjnym słuchaczem, w zależności od wersji, jakiej będziemy używać dostępne są coraz bardziej specjalistyczne i niełatwe opcje. Program komputerowy „snikers” oferuje nam kilka zyski, a jego obsługa nie jest w żadnym razie skomplikowana. O ile korzystaliśmy uprzednio z rozmów na czasie czy poprzez różnorakie komunikatory, idealnie się w tym Wam połapiemy. Program komputerowy „snikers” polega na tym, iż rozmawiamy ze sztuczną inteligencją, wpisując nasze komunikaty na ekran za pomocą klawiatury. Następnie otrzymujemy odpowiedź i rozmowa zaczyna się toczyć.